anspeiben — German conjugation
Meaning: to vomit, to throw up · Frequency: #796 in German
Indicative
Present (Präsens)
| ich | speibe an |
| du | speibst an |
| er/sie/es | speibt an |
| wir | speiben an |
| ihr | speibt an |
| sie/Sie | speiben an |
Simple past (Präteritum)
| ich | spieb an |
| du | spiebst an |
| er/sie/es | spieb an |
| wir | spieben an |
| ihr | spiebt an |
| sie/Sie | spieben an |
Present perfect (Perfekt)
| ich | habe angespieben |
| du | hast angespieben |
| er/sie/es | hat angespieben |
| wir | haben angespieben |
| ihr | habt angespieben |
| sie/Sie | haben angespieben |
Pluperfect (Plusquamperfekt)
| ich | hatte angespieben |
| du | hattest angespieben |
| er/sie/es | hatte angespieben |
| wir | hatten angespieben |
| ihr | hattet angespieben |
| sie/Sie | hatten angespieben |
Future I (Futur I)
| ich | werde anspeiben |
| du | wirst anspeiben |
| er/sie/es | wird anspeiben |
| wir | werden anspeiben |
| ihr | werdet anspeiben |
| sie/Sie | werden anspeiben |
Future II (Futur II)
| ich | werde angespieben haben |
| du | wirst angespieben haben |
| er/sie/es | wird angespieben haben |
| wir | werden angespieben haben |
| ihr | werdet angespieben haben |
| sie/Sie | werden angespieben haben |
Subjunctive
Subjunctive II (Konjunktiv II)
| ich | spiebe an |
| du | spiebest an |
| er/sie/es | spiebe an |
| wir | spieben an |
| ihr | spiebet an |
| sie/Sie | spieben an |